Blij met onze rechten

Door Leon Augustijn, 4 mei 2023

Mijn man en ik reizen we van noord naar zuid. Van hotel met zwembad en de middellandse zee naar slapen in de buitenlucht onder de sterrenhemel met een deken op een matje. Onderweg kwamen we grote cultuurverschillen tegen. We begonnen in Tunis, daarna Sousse. Stedelijke steden aan de rand van de middellandse zee. Sommige hotels staan er verlaten en vervallen bij die tien jaar terug nog tot de top en druk bezochte hotels behoorden.

We reizen met de trein en de taxi’s van hotel naar hotel. We komen zuidelijker. In het noorden was het praten over het geloof en over de LHBTIQ+ gemeenschap geaccepteerd.

In Douz komen we aan met een bus. 4 uur reizen zit er op en onze voeten doen zeer van de kilometers lopen. Het is inmiddels 18:00 uur en de zon gaat met een uurtje onder. We lopen de stad in. Wat een herrie en lawaai komt op ons af. Het is een af en aan rijden van oude afgetrapte scooters en brommers die bij ons al lang niet meer de weg op mochten. Elke straat heeft een koffiehuis en een brommer garage. Er is geen auto te bekennen alleen maar brommers en scooters in rijen voor de koffiehuizen. We lopen verder en besluiten een koffie te drinken in een koffiehuis. In het hele dorp zie ik alleen maar mannen vanaf ongeveer 18 jaar en ouder. Er is geen vrouw of kind op straat.

Hier loop ik dan samen met mijn man. We worden bekeken en nagekeken. Ik denk zijn het vragende ogen of wegkijkende en afkeurende ogen. Moet ik mijn oorbellen uitdoen? Een korte broek draag ik nu bewust niet. Ik weet het niet. Het gevoel blijft en raak het niet kwijt. Snel lopen we door naar het hotel. Later halen we een broodje in het centrum van het dorpje. Ook tijdens het eten van het broodje worden we aangekeken. Ik trek het me niet aan en ga door met mijn eten. De volgende ochtend is het vee markt. We lopen er rond en alles draait om de handel. De dieren hebben hier geen rechten en ze zijn duidelijk voor de consumptie. We besluiten samen naar kapper te gaan. We worden geknipt en geschoren voor 6 dinar. dat is omgerekend  ongeveer 1 euro. De mannen zijn erg aardig en we mogen in de avond langskomen voor thee.

Als ik later in bed lig denk ik wat ben ik blij dat we in Nederland rechten hebben voor de dieren, vrouwen en kinderen maar nog belangrijker voor iedereen. Iedereen is gelijk en iedereen mag zich vrij voelen. Daarom schrijf ik want ik wil bijdragen aan een inclusieve wereld ook hier in Tunesië!

Zie tevens mijn vlog

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees ook …

Er zit meer kracht in je dan je denkt

Iedereen heeft wel eens dat hij zijn gedachten niet los kan laten: gepieker! Vaak gaat het er dan om dat we bang zijn voor de gevolgen van iets. In mijn geval was ik bang om afgewezen te worden omdat ik uit de kast kwam als homo. Sporten en fysieke uitdagingen aangaan hielpen me hier overheen. Fysieke uitdagingen waren makkelijker dan toegeven aan mezelf en mijn gedachten los te laten.
Lantarenpalen rennen

Blijf jezelf!

De verschillen tussen Nederland en Tunesië vallen al snel op. Op onze reis door dit land en tijdens ons verblijf in de stad Medina zien we zoveel verschillen. Vooral voor wat betreft de welvaart en medische zorg. Veel gehandicapte mensen, die er erg slecht uitzien. Ze krijgen niet de medische zorg die ze nodig hebben en de meesten moeten met bedelen hun geld verdienen.