Anderhalf jaar geleden deed ik een stap opzij. Mijn dochter verdiende vrijheid. Zij mocht niet langer klem zitten tussen haar moeder en mij. Dat was pijnlijk. Voor mijn familie, voor mij en vooral voor mijn dochter. Het moment dat ik haar losliet raak ik nooit meer kwijt. Maar ik moest verder. Waarom loop ik steeds vast? Wie wil ik zijn? Wie ben ik echt?
Gisterenavond keek ik ‘’Boerderij van Dorst’’, waarin Splinter Chabot te gast was. Ik hoorde hem vertellen over zijn boek ‘’Confettiregen’’ en dat hij sindsdien vooral geassocieerd wordt met zijn geaardheid, dat het té vaak daarover gaat.
Natuurlijk is hij meer dan dat, maar omdat zijn boek over de worsteling met zijn homoseksualiteit gaat en het zo goed verkocht wordt, is het – of het terecht is of niet – een gevolg.
0 reacties