Wees niet perfect

Door Leon Augustijn, 13 oktober 2023

 

Anderhalf jaar geleden deed ik een stap opzij. Mijn dochter verdiende vrijheid. Zij mocht niet langer klem zitten tussen haar moeder en mij. Dat was pijnlijk. Voor mijn familie, voor mij en vooral voor mijn dochter. Het moment dat ik haar losliet raak ik nooit meer kwijt. Maar ik moest verder. Waarom loop ik steeds vast? Wie wil ik zijn? Wie ben ik echt?

Er ontbrande een vlammetje.

Ik zette wat ideeën op papier en vond een uitgeverij. Eentje die meedacht en altijd voor mij klaar stond. Eindelijk. Vrij. Vrijheid om te delen wat ik krampachtig vastgehouden had. Met mijn uitgever ploeterde ik verder. Wat ik te vertellen had schreef ik op. Alles.

Dat was zwaar vanwege mijn ziekte: Ik ben een perfectionist.

Maar voor wie? Voor mijzelf? Voor mijn vrienden en familie? Of voor de mensen die wel weten wie ik ben maar mij niet kennen? Die vage kennissen die ik nooit meer zie? Ik ploeterde verder en ontwikkelde het #LoveOthers speldje dat staat voor niet oordelen. Verhalen van anderen gaf ik een podium in mijn podcast IK en ik werd columnist.

Overal voelde ik mensen om mij heen. Heel veel mensen, heel dichtbij, die in mij geloven en mij steunen, geraakt door wat mij is overkomen.
Velen zijn kwetsbaar en net als ik op zoek naar antwoorden die ze niet altijd zullen vinden.

Ik probeerde er op mijn manier zo goed mogelijk voor ze te zijn. Als een vriend.

Gezamenlijk doen we ons best voor een inclusieve samenleving waar iedereen zichzelf lief heeft en macht en geld geen drijfveer meer zijn.

Het boek is af.

Verre van perfect, net als de uitnodigingen voor de presentatie, de posters etcetera.

Het is prima zo.

Afgelopen week was de lancering, mijn tweede coming-out. In een zaal waar niemand meer bij kon en met veel bekenden, familie en vrienden.

En toen kwam het. Kan ik eigenlijk wel schrijven? Hoe reageren ze als ze dit over mij weten? Waarom sta ik voor mijn gevoel met mijn rug tegen de muur nu gelukt is waar ik zo hard aan gewerkt heb?

Als ik kijk naar mijn podcasts en columns, naar het proces dat ik heb doorgemaakt en naar wie ik nu ben, zie ik dat ik anderen motiveer niet te oordelen.

Toon je kwetsbaarheden en deel je verhaal. Ervaar verbinding door jezelf te zijn, puur. Je bent niet alleen. Ik ben ook niet perfect en dat is goed. Ik ben vrij.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees ook …

Tijd voor mezelf

Soms voel ik me eenzaam en wil ik samen zijn met anderen. Hierdoor investeer ik veel in de ander ga ik bewust contact zoeken. Ik stuur en reageer juist extra. Ik zit er bovenop. Dan heb ik een gevoel van controle. En pak ik, soms veel te snel, de leiding. Ik vertrouw op mezelf en geef een ander niet altijd de kans het vertrouwen te tonen.

Doe die (grote) kast weg

Als ik mij op voorstel aan nieuwe collega’s of vrienden zeg ik altijd wie ik ben, dat ik een dochter heb en dat ik getrouwd ben met een man. Bij elke voorstelronde voelt het alsof ik opnieuw uit de kast kom. Hetzelfde gevoel heb ik als ik in de media verschijn met een artikel of een interview. Waar komt deze uitspraak toch vandaan: uit de kast komen? Het voelt alsof ik meer open moet zijn dan de norm. Het voelt als een onthulling. Iets vertellen wat het daglicht niet mag verdragen.