Anderhalf jaar geleden deed ik een stap opzij. Mijn dochter verdiende vrijheid. Zij mocht niet langer klem zitten tussen haar moeder en mij. Dat was pijnlijk. Voor mijn familie, voor mij en vooral voor mijn dochter. Het moment dat ik haar losliet raak ik nooit meer kwijt. Maar ik moest verder. Waarom loop ik steeds vast? Wie wil ik zijn? Wie ben ik echt?
Dat zal ze leren, daar in Qatar!
Geen versierde straten. Ook heb ik niemand voorbij zien komen in oranje tenue, en het dronkemansgelal na de overwinning van Nederland op Senegal gisterenavond, bleef ook achterwege. Desalniettemin kan de start van het WK voetbal je niet ontgaan zijn. Ik ken werkelijk niemand die geen mening heeft over dit toernooi. Waarom zou ik dan überhaupt een column aan dit onderwerp wijden?
0 reacties