Anderhalf jaar geleden deed ik een stap opzij. Mijn dochter verdiende vrijheid. Zij mocht niet langer klem zitten tussen haar moeder en mij. Dat was pijnlijk. Voor mijn familie, voor mij en vooral voor mijn dochter. Het moment dat ik haar losliet raak ik nooit meer kwijt. Maar ik moest verder. Waarom loop ik steeds vast? Wie wil ik zijn? Wie ben ik echt?
De kunst van het loslaten. Stop met vechten tegen je gedachten!
Groei is niet de afwezigheid van pijn, maar de aanwezigheid van richting. We willen vaak eerst zekerheid voelen vóór we iets doen. Maar het is juist andersom: Je doet iets omdat het belangrijk voor je is en daarin ontstaat jouw unieke kracht. Dus het is niet de afwezigheid van spanning, maar het vermogen om ermee te leven zonder je richting te verliezen.
0 reacties